Հայրենիք

Դու միշտ առաջինն ես,
Դու միշտ կարոտ ես, արտասուք,
Դու՛, հայրաբար, դու և տանջանք,
Դու՛, քնքշություն, սիրած մոր պես:
Հայրենի՛ք, դու քո որդուն լեզու տվող Հայաստան,
Որ եկել ես մութ դարերից,
Ու կրել ես լուծն օտարի քեզ վրա,
Բայց նորեն հառնել ես ինչպես մի փյունիկ,
Իմ սիրելի հայրենիք: