Սև օրը

Ահա եկավ կրկին քսանյոթն հոկտեմբերի
Եվ սիրտս կրկին լցվեց վրեժով հայի արյունի,
Եվ ես չգիտեմ, թե ինչպես վարվեմ,
Որ սիրտս հագենա արյան վրեժից:

Բայց ես չեմ կարող ներել այն ստորին,
Որ մեզնից խլեց մեր մեծ այրերին,
Մեր հերոսական օրերի հերոս,
Մեր ազգի հզոր Մեծ սպարապետին:

Ու գրիչս ինչպես << անթրոց սրտերու հնոցի>>
Պայքարի կոչով առաջ է նետում ինձ ու բոլորիս,
Արյան վրեժի փափագի հոգով
Սիրտս այրվում է բուխարում մի մեծ: