Իմ աստվածուհուն

Դու իմ սիրո աստվածուհի,
Իմ աննման գեղեղցկուհի
Պաշտու՜մ եմ քեզ
Սիրտս շոյող ու ջերմացնող
Իմ թագուհի:
Խոնարհվում եմ սիրո հերո՛ս
Սիրատոչոր Պարիսի պես
Լույսիդ առջև ի՜մ Հեղինե,
Արևային քո ցոլքերի,
Ինձ կյանք տվող
Քո սիրասուն տեսքի առջև
Մեծ տիրուհի դու իմ սրտի,
Իմ հույզերի, իմ մտքերի
Աֆրոդիտե աստվածուհի…
Գերին եմ ես դարձել սիրուդ,
Գերին անհուշ քո զնդանում,
Անուշ սիրուց տառապում եմ,
Սիրուդ առջև ես անզոր եմ,
Քաղցր սիրո տառապանքի
Այդ նեկտարը վայելում եմ,
Սիրուդ առջև ես ճար չունեմ,
Ինչպե՞ս անեմ, ես ո՞նց վարվեմ,
Սիրտս հանե՞մ քեզ ընծայեմ,
Առանց այն էլ քոնն եմ դարձել…
Առանց սիրո ես ո՞նց ապրեմ,
Առանց սիրո ես կյանք չունեմ:
Կա՜մ… միգուցե ես քե՜զ գերեմ,
Սիրտդ վերցնեմ կամ փախցնեմ,
Հարդագողի ճամփով տանեմ
Ու քեզ չասեմ:
Ու, թե տեսնես դու փախցնող,
Սիրտդ ձեռքին կամ կրծքի տակ
Գողտրիկ պահած այդ պարմանուն,
Գուցե սիրե՜ս, գուցե տարվե՜ս,
Գուցե տրվես այն մե՜ծ սիրուն,
Որին վաղուց ե՜ս եմ տրվել,
Ու, տիրել եմ այդ աշխարհին,
Որպես հզոր աշխարհակալ,
Սակայն հավետ ես կմնամ
Աֆրոդիտե իմ սիրասուն
Պրոմեթևսի պես շղթայված,
Սիրուդ ամուր շղթաներով
Ժայռին գամված,
Ու թող ամեն արևի օր
Ինձ ծվատե արծիվն հզոր,
Հոգ չէ, անշու՛շտ,
Թո՛ղ ծվատե,
Միայն սերդ ես վայելեմ
Որպես անուշ մի մանանա
Ծվատումից հոգնած արդեն
Կապված ամուր շղթաներով…