Ամեն առավոտ

Ամեն առավոտ, ինչպես և այսօր,

Նայելով չքնաղ տեսքին արևի,

Մտածում եմ ես, որ չքնաղ կույս է

Վերից ինձ նայում,

Բայց, երբ ուզում եմ ես նրան նայել,

Նրա հիասքանչ տեսքով հիանալ,

Անվերջ ծակում է, կուրացնում է նա,

Կարծես ասում է.

<< Մարդկային աչքին անտես թող մնա

Մերկությունը իմ, չքնաղ իմ տեսքը,

Տեսքս երկնային>>,

Ու ինձ թվում է... նա ինձ տիրում է,

Հոգիս ու միտքս, մարմինս հողե

Լույսով է լեցնում, Աստծո լույսով,

Որը հոգեղեն, բայց նաև անչափ

Շոշափելի է դառնում ինձ համար:

Եվ ես ձգտում եմ նոր բարձրունքների,

Դեպի հորիզոն, որից ես այնկողմ

Չգիտեմ ինչ է ինձ, անկեղծ, սպասվում,

Բայց ես ձգտում եմ, ես սլանում եմ

Դեպի Արևը, Արևն արարիչ...